Sa Pamilihan ng Puso bu Jose Corazon de Jesus

This beautiful Tagalog poem was published in Taliba on January 30, 1929.




SA PAMILIHAN NG PUSO

Huwag kang iibig nang dahil sa pilak

pilak ay may pakpak

dagling lumilipad

pag iniwan ka na, ikaw’y maghihirap.



Huwag kang iibig nang dahil sa ganda

ganda’y nagbabawa

kapag tumanda na

ang lahat sa mundo’y sadyang nag-iiba.



Huwag kang iibig sa dangal ng irog

kung ano ang tayog

siya ring kalabog

walang taong hindi sa hukay nahulog.



Huwag kang iibig dahilan sa nasang

maging masagana

sa aliw at tuwa

pagkat ang pag-ibig ay di nadadaya...



Kung ikaw’y iibig ay yaong gusto mo

at mahal sa iyo

kahit siya’y ano,

pusong-puso lainang ang gawin mong dulo.



Kung ikàw’y masawi’y sawi kang talaga

ikaw na suminta

ang siyang magbata;

kung maging mapalad, higit ka sa iba.



Sa itong pag-ibig ay lako ng puso

di upang magtubo

kaya sumusuyo

pag-ibig ay hukay ng pagkasiphayo.

SA BILANGGUAN NG PAG-IBIG (In Love's Prison) by Jose Corazon de Jesus

SA BILANGGUAN NG PAG-IBIG

WALANG SALA’Y NAPIPIIT!



Lumuluhang isinasayapak ng dalagang walang awa: kay A.

Isang tao ang mag-isang lumuluhang walang tigil

sa silong ng sakdal dilim na piitan ng Paggiliw;

Sa labi ay tumatakas ang mga ay! ng damdamin

at sa anyo’y tila mayr’ong nilalagok na hilahil.

Para niyang nakikitang siya’y ayaw nang lapitan

ng dalagang lumalayo sa tawag ng kanyang buhay.

Palibhasa, siya yata’y hinding-hindi nababagay

na umibig sa dalagang mayr’ong matang mapupungay.




Nagdaan ang mga araw. Ang bilanggo’y nagtitiis

sa pagtawag sa pangalan ng diwatang naglulupit

samantalang ang diwata’y patuloy sa di-pag-imik.

Ngunit sino kaya yaong naglulupit na diwata?

Walang salang iya’y ikaw, dalaga kong walang-awa

at ako ang bilanggo mong hanggang ngayo’y lumuluha.

Puso, Ano Ka? (Heart, What are You?) by Jose Corazon de Jesus

This poem was written in  1928)  by the acclaimed Filipino poet Jose Corazon de Jesus. He compares the heart to a bell and a clock, among other things, in the most insightful, poetic way.




Ang puso ng tao ay isang batingaw,

sa palo ng hirap, umaalingawngaw

hihip lang ng hapis pinakadaramdam,

ngumt pag lagi nang nasanay, kung minsan,

nakapagsasaya kahit isang bangkay.



Ang puso ng tao’y parang isang relos,

atrasadong oras itong tinutumbok,

oratoryo’y hirap, minutero’y lungkot,

at luha ang tiktak na sasagot-sagot,

ngunit kung ang puso’y sanay sa himutok

kahit libinga’y may oras ng lugod.



Ang puso ay ost’ya ng tao sa dibdib

sa labi ng sala’y may alak ng tamis,

kapag sanay ka nang lagi sa hinagpis

nalalagok mo rin kahit anung pait,

at parang martilyo iyang bawat pintig

sa tapat ng ating dibdib na may sakit.



Kung ano ang puso? Ba, sanlibrang laman

na dahil sa ugat ay gagalaw-galaw,

dahil sa pag-ibig ay parang batingaw,

dahil sa panata ay parang orasan,

at mukhang ost’ya rin ng kalulwang banal

sa loob ng dibdib ay doon nalagay.